مهدي موسوي بدبختي ست                         زير رگهاي آبي دستت

               مهدي موسوي ترسويي                              كه رسيده مرا به بن بستت

               مي دود از اطاق خود به كجا؟!                    «هيچ» در لحظه اتفاق افتاد

               زير رگهات مرگ « تير» كشيد                   دود سيگار را كه بيرون داد↓

               دود سيگار را كه بيرون داد                        رفت آن اسم محو از يادم

               دود سيگار را كه بيرون داد                        دود سيگا... به سرفه افتادم!

               گريه ات مي گرفت در مردي                      كه تمامي شعرها زن بود

               گريه ات مي گرفت مثل «غزل»                  كه جنين دوماهه ي من بود

               گريه ات مي گرفت و مي ديدي                    قطره هاي مهوّع خون را

               زور هي مي زدي و در گريه                      مي كشيدي يواش سيفون را

               مي كشيدي دوباره درد و درد                      توي اندام زيرسيگاري

               دســـتهايي لزج ميان تـنت                           باز مشغول فيلمبرداري

               مي كشيدي تن مرا بر دوش                        گريه ات مي گرفت در باران

               حرف هي پشت حرف/ مي آمد                    كسي از دسته ي عزاداران

               سنج مي زد به مغز له شده ام                       طبل مي كوب كوب کوب بكوب

               مهدي موسوي زمين را خورد                      تف شد آهسته توي بچه ي خوب

               تف شد آهسته روي متني كه                         شرح ِ درد ِ هميشگي ِ من ِ↓

               خسته ي ِ تكـّه تكـّه ي ِ گيج ِ                        خيس ِ درحال ِ منفجرشدن ِ↓

               بامب!... در روزنامه ها گفتند                      خبر از سمت شرق آمده است

               شمع روي تنم ترا مي سوخت                      اديسون گفت برق آمده است!!

               اديسون قاه قاه مي خنديد                             سيمهايت به هم زدند مرا

               مثل «عين القضات» كفر شدم                      مثل عين القضات مغز خدا↓

               پرت بودم جلوي سگهاتان                           شمع آجين دستهاي كثيف      

               مثل چاقوي خوني ام در حوض                    مثل يك اسلحه درون ِ كيف

               شمعهايي كه سوختند مرا                            بر سر قبر عشق روشن بود

               مثل « عين القضات » غمگيني                    كه جنين دوماهه ي من بود!

               دود در متن مضحكم پيچيد                          دود بود و شدم ، ترا مُردم

              «تير» هي مي كشيد روي لبم                       دود سيگار را فرو بردم

               ماه ديوانه روبرويم بود                             مات با آن نگاه غمگينش

               توي مغز جهان قدم مي زد                        « شمس » آرام با تبرزينش

               عشق مي خواند با قرائت نو                       داستانهاي ران و پستان را

               مولوي هاي مسخره از تو                          دوره كردند درس عرفان را

               زن نبودم اگرچه مرد نبود                          مرد بودي اگرچه زن بودم

               «شمس» و «عين القضات» را كشتند           شمس و عين القضات من بودم!

               خبر از شـــــرق در تنم لرزيد                     پخش مي شد درون تلويزيون

               كانال چارده... - « تو معصومي                  بچه ي خوب ِ...» قطره هاي ِ خون

               مادرم پيتزا/ درســت شــدم                         قطره هاي ِ سس ِ شب ِ قرمز

               يك نفر گريه مي كند: برگرد                       يك نفر داد مي زند: هرگز!!

               به خـودم مثل نرده مي چسبم                       باد بر خاك مي كشد من را

               خســته از ازدحام ماشــين ها                       در تو ترياك مي كشد من را

               فايلهاي هميشــه ويروسي                           زرورقهاي حاوي هروئين

               توي شلوار تــنگ كبريتي                           در هماغوشي تو و بنزين

               نامه هاي « اِ...داره/ گريه... عزیز...»          گمشـــده توي بايگاني ها

               متن دنــياي پوچ و نامفهوم                          زير انبوه بازخــواني ها

               فيلسوف بزرگ در فكر ِ                            قطعيت يا هويّت چندم

               جلوي هر «من ِ شناساگر»                         خبر انفجار بمب اتم!       

               ثبت فــرق زباني مبهم                                بين همجنس « باز» يا كه « گرا»

               خواهرم گريه مي كند از درد                       فلسفه فكر مي كند كه « چرا؟؟؟!»

               در/ به هم مي خورد دلم انگار                      در تناقـض... و خنده اي عصبي

               مثـل تو با وقـار پارسي ات                          مضطرب توي چادري عربي

               مثل يك عقربه اسير زمان                            توي تكرار ِ در پس عادت

               خسته ام مثل بچّه از بازي                           كاش يك شب بخوابد اين ساعت

               چه شوم جز شدن فقط از جبـر                     چه كنم جز كنم فـقط بيخود

              «صفر درصد» براي خود عددي ست             احتمالي كه واقـعا مي شد!!

                 احتــمالي كه كامپيوترها                              سعي كردي محاسبات كنم

               سعي كردم خطوط ، پاره شوم                      خواستم واقعا صدات كنم

               خواســتم اتــّفاق مي افتم                              در خود ِ لحظه ي «چه كار بكن»

               توي يك غار خارج از دنـيام                         باز هم زنگ مي زند تلفن             

               توي يك غار خارج از دنيام                         كه مرا مي خزد ميان تنش

               مي نويسـم براي خود نامه                            فكر كشف دوباره ي آتش!

               سهم من چيست جز سكوت و سكوت             «من» خود را به دست من دادن

               هر شب از درد زندگي مردن                       به همين حسّ خوب تن دادن

               قرصهاي هميشه مشكوكي                           كه شبم را پر از خوشي كرده

               مهدﯼ موسوﯼ ترسويي                              كه در اين شعر خودكشي كرده./