گریه نكن كوچولو

مهم نیست كه گم شده ای

خودم می خورمت!!

------------------------

نکته: مطالب با رنگ آبی در تمام پست ها قابل کلیک می باشد!

1- پاییز پدرسالار: روزهای بدی داشتم، روزهای بدی دارم، روزهای بدی خواهم داشت!

هزار تا اتفاق گه محاصره ام كرده بودند، كرده اند، خواهند كرد! امّا دزدیده شدن لب تاپ بیشتر از توان «مهدی موسوی بدبختی» بود كه هیچ چیز جز ادبیات برایش نمانده بود، نمانده است، نخواهد ماند؟!

اوّل از همه خودكشی كردم! نه نتیجه یك فلسفیدن نهیلیستی بود نه یك انفجار احساسی. فقط دیدم 8 سال شعرم، داستان‌هایم، رمانم، ترانه هایم، خاطراتم، مقالاتم، مطالب مجله ام (مجله مان)، آدرس های مشتركین مجله مان و... در یك لحظه نابود شد. قضیه نه كتاب «پرنده كوچولو» بود نه رمان نیمه تمامم! نه دو مجموعه‌ی شعر سپیدم بود نه مجموعه‌ی دفاع مقدسم! نه مجموعه‌ی «عمودی ها» بود نه هیچ چیز دیگر... «و یأسم از صبوری روحم وسیع تر شده بود!»...

وقتی بیدار شدم زنده بودم. پس متنی برای همه وبلاگ ها نوشتم و خبر را دادم و تقاضای كمك كردم. یك دوست عزیز زحمت كپی كردن پیام را در وبلاگ ها كشید و دو تا از بچه های كارگاه، زحمت جمع آوری آنچه از این طوفان نوح در امان مانده بود. كامنت های محبّت آمیز دوستان رسید، حتی بعضی عزیزان در وبلاگشان پستی را به این موضوع اختصاص دادند و كمك ها و شعرها كه اگر هم گاهی مفید نبود نشانه‌ی قشنگی بود بر اینكه هنوز تو و ادبیات را دوست دارند پس باید ادامه دهی... البته آشغال های ادبیات هم مثل همیشه بودند كه نوشتند دلشان خنك شده است! و... اینهایی كه به خاطر شكم و زیرشكمشان به سراغ شعر آمده اند باید هم از نابودی قسمت كوچكی از ادبیات معاصر خوشحال شوند. همین آشغال ها بودند كه به من فهماندند باید ادامه بدهم حتی بدون این 8 سال پاره شده حتی بدون هیچ امیدی به آینده...

امروز كه دارم این خزعبلات را می نویسم بخشی از نوشته هایم به دست آمده و بخش عظیمی را هم فراموش كرده ام. امروز فقط یك سؤال مسخره توی مغزم راه می رود: چرا به خاطر ادبیات همه چیز را رها كرده ای؟ آیا می ارزد؟ این روزها بدجور كم آورده ام، دلم می خواهد فقط «یك آدم معمولی» باشم. مهدی موسوی بودن فقط از دور قشنگ است! اینجا خانه ای تاریك است و «عقلی كه بدجور عذابم می دهد»!

2- در انتظار گودو: شماره 2 مجله «همین فردا بود» (نشریه تخصصی «غزل پیشرو») زیر چاپ رفته است و تا 20 آذر بیرون خواهد آمد. سه بخش طنز، ترانه و پاسخ به نامه‌ها هم اضافه شده است. كیفیت چاپ هم متحوّل شده است! و خیلی «است»‌های دیگر!!

فقط چند نكته: دوستانی كه مشترك می شوند فقط از شماره بعد نشریه برای آنها ارسال خواهد شد.

اگر كسی مشترك شده اما خدای نكرده براساس لطف همیشگی اداره پست! نشریه تا 10 دی به دستش نرسید حتما با شماره نشریه: 09357354664 تماس بگیرد و اطلاع دهد.

شماره اوّل در همان ماه اوّل تمام شده و امكان ارسال برای هیچ دوستی وجود ندارد. به همین خاطر تیراژ مجله را به 2000 نسخه افزایش داده ایم. امیدوارم از این شماره شرمنده هیچ‌كس نباشیم.

اگر برای نشریه مطلبی فرستاده اید و ایمیلی دریافت نكرده اید مطلب شما نرسیده است! حتما آن را دوباره برای ما بفرستید. لطفا مطالب، حتما در راستای جریان غزل پیشرو (غزل پست مدرن و غزل روایی) بوده و قبلا به چاپ نرسیده باشد. برای ارسال مطالب یا از ایمیل:

hamin_farda@yahoo.com

استفاده كرده یا با شماره تماس قید شده (09357354664) هماهنگ كنید.

قیمت تك فروشی این شماره 1000 تومان بوده كه با تخفیف 20% به قیمت 800 تومان در تهران عرضه می شود. در شهرستان ها به جز جاهایی كه دارای مسؤول فروش هستند نشریه تنها برای مشتركین ارسال خواهد شد. درضمن اگر تمایل دارید مسؤول فروش نشریه در شهر خود باشید با شماره نشریه یا ایمیل آن تماس برقرار كنید تا هماهنگی های لازم صورت گرفته و از شرایط و میزان تخفیف و... آگاه شوید!

تبلیغات در نشریه هنوز دارای شرایط استثنایی و قیمت های بسیار مناسبی می باشد. با توجه به افزایش كیفیت چاپ و پخش وسیع مجله هنوز هم خودمان را بهترین راه برای معرفی شما، كتاب ها و محصولاتتان در جامعه ادبی می دانیم. منتظر تماس‌های شما خواهیم ماند!

شرایط اشتراك هنوز هم ساده است:

الف) پر كردن برگه ای حاوی مشخصات فردی، آدرس و شماره تماس ب) پرداخت 3000 تومان به شماره حساب عابربانك تجارت 0008296006794 سید مهدی موسوی ج) فرستادن اصل فیش بانكی و برگه مشخصات به صندوق پستی 1416- 31375

با اشتراك نشریه ساده ترین، ارزانترین و مطمئن ترین راه را برای داشتن تنها نشریه‌ی تخصصی غزل پیشرو انتخاب كنید. صمیمانه منتظرتان هستیم!

3- ترانه هایی كه مادرم به من آموخت: خیلی ها دوست دارند بدانند كه راز موفقیت من چیست؟! كه این مرد سی و یك ساله چگونه توانسته تا همینجا (كه مشخصا جای چندان بالایی نبوده و خیلی هم مزخرف است!!) برسد؟! مطمئنا هوش بالا و پشتكار من در این قضیه بی‌تأثیر نبوده، حتی زمان مناسبی كه در آن به دنیا آمدم و رشد كردم هم خیلی مهم بوده است اما از آنطرف، من اشتباهات بسیار زیادی را هم در زندگی هنری و شخصی ام مرتكب شده ام. پس چه چیز توانسته مرا در زندگی ام نجات بدهد؟ تنها و تنها سه اصل مهم بوده است كه باعث نجات من شده است و مرا به جلو هل داده است. می خواهم این سه راز بزرگ را با شما شریك شوم:

الف) از غلط هایت رد شو: بچّه كه بودم، موقع مشق نوشتن، هر وقت كلمه ای را اشتباه می نوشتم حسابی آن را خط خطی می كردم و بالایش بزرگ و خوانا درستش را می نوشتم. مامان همیشه دعوایم می كرد و می گفت: «مهدی از غلط هات رد شو هرچی بخوای درستش كنی همه چیز خرابتر می شه فقط سعی كن تكرارش نكنی!» این اوّلین درس زندگی من است!! من در زندگی ام اشتباهات زیاد و فاجعه باری را مرتكب شده ام. اما هیچ وقت سعی نكرده ام آن اشتباهات را درست كنم بلكه فقط آرام از كنارشان عبور كرده ام. فقط سعی كرده ام تكرار نكنم... فقط زده ام در گوش خودم كه «مهدی ایندفعه هم مهم نیست اما امروز را خوب یادت باشد! آدم های بزرگی مثل تو فرصت دو بار اشتباه كردن را ندارند!» یادتان باشد حتی پیامبران ما هم دچار خطا و اشتباه شده اند پس از آنها نترسید و وقتی مرتكبشان شدید سعی نكنید درستش كنید. قانون مهدی موسوی می گوید: «برای جبران هر اشتباه، اشتباهات تازه ای لازم است!»

ب) شریك انتخاب نكن: بچّه تر كه بودم هر وقت با بچّه ها كار خلافی می كردیم یا به دوستان كوچولویم درباره كارهای بدم (كه كم هم نبود) چیزی می گفتم فوری لو می رفتم. چون معمولا دوستان و اطرافیان من، آدم های احمق و كم هوش و دهن لقی بودند و هستند و خواهند بود! مامان همیشه به من می گفت: «مهدی اگه شریك خوب بود خدا هم واسه خودش شریك انتخاب می كرد همیشه تنها باش حتی توی كارای خلاف» و این دومین درس زندگی من است! سعی كرده ام همیشه تنها باشم در ورزش (دومیدانی) در هنر (ادبیات) و... اما مشكل وقتی شروع می شود كه بعضی كارهای گریزناپذیر مثل عشق، تنهایی قابل انجام نمی باشد!! (بنده هرمافرودیت نیستم) پس تنها شكست‌ها یا اگر درست بگویم مهم ترین شكست‌های زندگی من شكل می گیرد نه به خاطر من یا طرف مقابل! فقط به این دلیل كه هیچ كس مهدی موسوی نیست و او باید تنها باشد. ظاهرا الگوی من خداست (به آن معنایی كه خودم قبول دارم) از جبّار بودنش تا رحمان و رحیم بودنش... و مهم تر از همه تنهایی اش!

ج) اوّل كار مشكل‌تر را انجام بده: بچّه تر تر! كه بودم توی مهدكودك دو تا «زنگ خوراكی» داشتیم مامانم به شیوه همه مامان‌های آن روزگار معمولا یك پفك و یك سیب داخل كیفم می گذاشت. من هم به شیوه‌ی همه كودكان اعصار تاریخ در زنگ اوّل پفك را می خوردم و در زنگ دوم هیچ چی! و سیب را دست از پا درازتر به خانه برمی گرداندم و به شیوه كودكان آن زمان كلی دعوا و... می شدم! در یكی از همین زنگ خوراكی ها یك پسر كوچولوی خنگ تر و كوچولوتر از خودم كنارم نشسته بود و وقتی دید مثل شاهین دارم می روم سر وقت پفكم، جمله ای شبیه به این گفت: «میتی! چرا پفكتو اول می خولی؟ سیبو بخول!» (ترجمه: جناب آقای موسوی چرا اول پفك را نوش جان می فرمایید؟! بهتر نیست در ابتدا سیب میل كنید؟) من گفتم: «واس چی؟ پفك كه خوسمزه تله!» (ترجمه: احمق خنگ! پفك به این خوشمزگی مگه مغز خر خوردم كه برم سر وقت سیب؟!) و در اینجا او همان جمله ای را گفت كه زندگی مرا متحوّل كرد: «اگه سیبو بخولی واس پفك خوسمزت حازلی! تا تهش بخولی ولی اگه پفك خولدی دیگه اصنی سیب نمی خولی» (ترجمه: سیب را می توانی به عشق پفك و چیزهای خوب بخوری اما وقتی در ابتدا پفك را خوردی دیگر هیچ انگیزه و انرژی برای خوردن سیب و انجام كارهای دشوار باقی نمی ماند!!) مطمئنا آن پسر نبود كه سالها بعد كتاب «قورباغه ات را قورت بده» را نوشت. حتی شاید خودش به آن جمله كه مثل آیه ای آسمانی در ذهن من نقش بسته عمل نكرد اما به من یاد داد كه اوّل از همه دشوارترین كارها را پشت سر بگذارم! كه وقتی سیب را خوردم پفك و هزار تا چیز خوب دیگر منتظرم هستند. من در ادبیات این كار را كردم: همیشه سیب ها را قورت دادم و سخت ترین راهها را برای ماندگاری و بزرگ شدن انتخاب كردم. در این راه از غلط هایم عبور كردم و مثل خدا تنها بودم! اینها رازهایی بود كه می خواستم در این پست با تـُوی مخاطب ِ همیشه عزیزم شریك شوم...

4- در روزنامه ها خبری نیست: خبرهای زیادی برای گفتن داشتم و دارم! در این كشور گل و بلبل هر روز صدها هزار اتفاق هنری می افتد امّا خوشبختانه! هیچ تغییری در هیچ جا رخ نمی دهد. من فكر می كنم باید یك بمب بزرگ ساخت و بعد انداخت وسط ادبیات این مملكت و همه‌ی شاعران و نویسندگانش! آنوقت شاید روی آن خرابه ها بشود چیز قابل تحمّل‌تری ساخت!! از این گله ها كه بگذریم با چند خبر داغ در خدمت شما هستم:

جشنواره سراسری غزل پست مدرن 18 بهمن امسال در تهران برگزار می شود.

قرار است از تمامی شاعرانی كه در این جشنواره شركت كرده اند در این مراسم دعوت به عمل آمده و مجموعه ای نفیس از آثار برگزیده به همراه آثار تعدادی دیگر از شاعران مطرح غزل پست مدرن با مقدمه «استاد محمدعلی بهمنی» به چاپ برسد! برای برگزاركنندگان این جشنواره آرزوی موفقیت می كنم و توجه شما را به خبر مفصل این مراسم جلب می كنم:

جشنواره سراسری غزل پست مدرن

به همّت «محسن رضوی» عزیز وبلاگی به نام «انجمن مجازی» تأسیس شده كه سعی دارد بدون هیچ باندبازی یا حمایت از افراد یا جریان هایی خاص به نقد آثار شاعران جوان (تقریبا جوان!) اما قوی با حضور منتقدین دنیای مجازی بپردازد. تا به حال شعر دوستانی نظیر امین احراری، حامد حسین خانی، رضا نیكوكار، برزو علی‌پور، شهرام میرزایی، عبدالحمید رحمانیان و حامد رحمتی نقد شده است. مطالب این انجمن هر دوهفته به روز شده و قرار است نقدها و آثار به صورت یك مجموعه منتشر شود:

انجمن مجازی

بسیاری از دوستان خوب شاعر هم اكنون وارد عرصه فعالیت انتشاراتی شده اند. یكی از آنها سركار خانم «منیر عسگرنژاد» است كه صاحب امتیاز نشر «شاسوسا» می باشد و قصد دارد كتاب های شعر دوستان جوان را با تسهیلات ویژه ای چاپ كند. دوستانی كه تمایل به همكاری با این نشر دارند می توانند با ایمیل زیر تماس بگیرند: shasoosapub@yahoo.com

5- داش آكل یا حسن صبّاح؟!: تا به حال این جملات را شنیده اید؟ من هم شنیده ام! خیلی بامزّه است. مگر نه؟:

این مهدی موسوی یك لات عوضی است كه گرفته مرا كتك زده و حتی دست مرا گاز گرفته است (اگر باور نمی كنید از «علیرضا بدیع» بپرسید كه در جمعی نه چندان خصوصی مشابه این سخنان گهربار را از زبان شاعری به نام «رضا بروسان» شنیده است!!)

این مهدی موسوی یك دون ژوان ِ سوسول ِ دخترباز ِ ... است [به علت حضور دوستان زیر 18 سال سانسور شد] كه هزار نفر را از راه به در كرده است!! (كافی ست یك شب با این شاعران خانوم باز و پسرباز چت كنید تا این اطلاعات را دریافت كنید)

این مهدی موسوی مأمور وزارت اطلاعات است كه حتی در كوی دانشگاه به چند نفر حمله كرده و شاكی خصوصی هم دارد كه با پادرمیانی بیت رهبری! قضیه خوابیده است!! (این را زیاد شنیده اید و من شخصا خودم در وبلاگی بی اسم و رسم، این كشفیات اعجاب آور را مطالعه كرده ام)

این مهدی موسوی یك آدم نوچه پرور است كه یك مشت آدم، دور خودش جمع كرده و هر كس با او مخالف باشد نوچه هایش او را مورد حملات شدید جسمی و روحی قرار می دهند!! (این یكی را زیاد خوانده ایم بنیانگذارش هم فكر كنم پسربچّه ای به نام «تیرداد راد» بوده است)

این مهدی موسوی یك آدم مغرور ِ از‌خودراضی ِ یُبس ِ بدخلاق ِ از دماغ فیل افتاده است كه هیچ كس جز خودش را قبول ندارد و حال آدم را بهم می زند (این سخنان را در خیلی از سفرها نظیر اردبیل، همدان، شیراز و... آدمهایی كه باورشان نمی شد این مرد خوش خنده‌ی دلقك همان مهدی موسوی باشد گفته‌اند!)

این مهدی موسوی یك آدم متفاوط هروئینی قاطی پاتی است كه مخالف دین و مذهب و خدا و پیغمبر بوده و از ایادی «بوش» و «رایس» در ایران است!! (احتمالا مشابه همین سخنان را در كامنت هایم زیاد دیده اید!)

و...

من نمی دانم واقعا اینكه آدم با مهدی موسوی دعوا كرده باشد چه افتخاری است؟ یا اگر دهها بار به شیوه مستقیم و غیرمستقیم به مادر او توهین كنیم كدام قله ادبیات را فتح كرده ایم؟ چندبار به جای آنكه شخصیت های فرضی مرا یا اسم غزل پست مدرن را نقد كنند به شعرها و مجموعه های من و دیگر دوستان جوان پرداخته اند؟ به خدا اگر این كارها و شایعه سازی ها را هم با من نكنید من خودم بعد از چاپ و پخش كتاب «پرنده كوچولو...»، ادبیات (ملك شخصی‌تان) را می بوسم و می گذارم كنار! من نمی دانم این نوچه های من كجا هستند كه من روزها در تنهایی ام می پوسم و یكی شان نمی گوید خرت به چند من؟! طرفدارانم هم یك مشت جوان از خودم تنهاتر و منزوی ترند كه خودشان را لای كتاب ها گم كرده اند و از دست شماها حتی به انجمن ها سر نزده و در محیط اینترنتی هم یا نیستند یا كم كارند!

روزگار غریبی ست نازنین...

6- مثل حفاظ پله ها: امّا از هرچه بگذریم سخن شعر خوشتر است!

این مثنوی-ترانه را با گریه نوشته ام، هنوز هم وسطش بغضم می تركد پس تو هم با بغض بخوان: (اصلا برایم مهم نیست كه احمقی فكر كند این قسمت رمانتیك شده و پست مدرن و كوفت و زهرمار نیست! این خط‌كشی‌های مسخره را كدام احمق مدرنی كرده است؟!)

دارم به گریه می كنم و گریه می كنم

از تو ، به تو ، بدون تو ، تو! گریه می كنم...

تو نیستی! شبیه كلیدی بدون قصر

پرسه زدن به تنهایی در «ولیّ عصر»

من ، سردی نبودن دستی كه هیچ وقت...

شب ، تاكسی ، صدای «مهستی» كه هیچ وقت...

«به من نگا كن واسه‌ی یه لحظه / نگات به صد تا آسمون می ارزه»

باران به شیشه می زند از چشم های من

حتی نمی رسد به خودم هم صدای من

باران ، صدای هق هق مردی كه داشتی

كه جا گذاشتیش ، «مرا» جا گذاشتی!

از پشت شیشه رد شدن چند خط ّ كج

باران ، صدای گریه ی یك خانه در كرج

«تو خاموشی ، خونه خاموشه / شب آشفته ، گل فراموشه»

در خواب های كوچك تو دیر كرده ام

از تارهای حنجره ات گیر كرده ام

دارم شبیه یك حشره گریه می كند

بر روی تخت یك نفره گریه می كند

یك عنكبوت سیر ته خواب های زن

كه زل زده به مردمك چشم های من

«اون نگاه گرم تو یادم نمی ره / بوسه‌ی بی شرم تو یادم نمی ره»

از روزهای مَردُم و مردم شبت شدن

در كوچه های خلوت ، لب بر لبت شدن

از یك مسیح گمشده روی صلیب من

از دست های كوچك تو ، توی جیب من

از من كه بی تو هیچ زمانی و هیچ جا...

از یك قطار پُست شده سمت ناكجا!

«هر چی آرزوی خوبه مال تو / هرچی كه خاطره داریم مال من»

یك كیسه ی زباله به من قرص خورده است

یك تیغ نصفه داخل حمّام مرده است!

بوی جنازه در تن من می دهد كسی

دارم به مرگ می روی امّا نمی رسی

زل می زنم به آینه ی بد قیافه ام

خون می جهد به خاطره ها و ملافه ام

«اگه حتي بين ما / فاصله یك نفسه / نفس منو بگیر

                                                    نفس منو بگیر...»